Foto's van Cho Oyu op de site !

Pictures

De foto's staan ondertussen op mijn fotosite op onderstaand adres of via de link "mijn foto's". http://www.pbase.com/jvd Blijkbaar heb ik een fantastisch jaar uitgekozen om een 8000 er te beklimmen. In de laatste 45 jaar heeft men in de Himalaya zo geen slecht voorjaar gehad. Volgende keer beter zullen we maar zeggen. Mount Everest is dit jaar vanuit Nepal ook nog niet beklommen en dit ondanks de 80 aanwezige expedities. Enkelen hebben dit jaar de top gehaald langs de Tibetaanse kant en dit ook maar pas vorige week.

Lhotse of Manaslu

Volgend jaar is het 50 jaar geleden dat Lhotse en Manaslu voor het eerst beklommen zijn. De 'Climbing fee', zeg maar toelating om deze bergen te beklimmen, is gehalveerd. Tot hiertoe heeft nog geen enkele belg 1 van deze toppen beklommen, dus het is de moment ;-) Vooral als ge Lhotse zonder zuurstof beklimt, komt ge in de gazet. Geen enkele belg beklom ooit een top van die hoogte zonder zuurstof en kwam levend terug. Rudy Van Snick beklom ooit bijna Everest zonder zuurstof, maar raakte toen niet op top. Vooral Lhotse , nummer 4 op de ranglijst van hoogste bergen, is de moeite. Ge hebt daar zeker een mooi uitzicht, vooral op buurman Everest. Alleen het weer moet een beetje meezitten, daar weet ik ondertussen alles van. Misschien dat ik daar een paar kilo kan vermageren. Ik heb de afgelopen weken toch wel een inspanning geleverd dacht ik. Maar mijn gewicht is nog hetzelfde gebleven, dit in tegenstelling met Pierre in onze groep die 15 a 20 kilo kwijt is. Vier keer klom ik naar 6400m, de hoogte van Mera Peak, 1 keer naar 7000m, 2 keer naar 7200 m, hoogte van Himlung of Baruntse telkens met zware rugzak, heel mijn tijdelijk huis zat er immers in. Ik bleef op 7200m zelfs 3 nachten slapen, maar ne kilo kwijtspelen, dat zat er helaas niet in. Morgen vlieg ik terug naar huis en ga bijna onmiddellijk terug aan het werk, gedaan met de pret. Ik zet zo snel mogelijk de foto's op de site. Ik zal het jullie laten weten wanneer en waar. Bedankt voor het volgen van de verwikkelingen en vorderingen, "hope to hear and see you all soon " Merci beaucoup, hasta la vista, tashidelek. Ik zat in een internationale groep, dat laat sporen na. Johan

50 years Makalu "celebration"

Gisteren was het precies 50 jaar geleden dat Makalu voor het eerst beklommen werd en dat moest gevierd worden. De fransen hebben Makalu voor het eerst beklommen, dus de festiviteiten begonnen de avond voordien op de franse ambassade, goed gegeten en gedronken. We waren er wel niet op gekleed maar dat wordt van klimmers door de vingers gezien. Zondag was het dan optocht en maar liefst 16 speeches. Ondertussen lunch en 's avonds gala diner allemaal in het Hyatt Regency hotel. Vermits er niet zoveel klimmers momenteel in Kathmandu zijn, werd iedereen opgetrommeld om aanwezig te zijn. Een dozijn waren er, onder andere Ed Viesturs en zijn finse klimmaatje Veikka. Ed heeft vorige week als eerste amerikaan al de achtduizenders beklommen. Ook een pool met hetzelfde palmares, de expeditieleider van de franse Makalu expeditie in '71, nog een paar krakken en wij, we waren in goed gezelschap. We hebben ook moeten beloven om volgend jaar de 50 jarige viering van Manaslu en Lhotse te komen mee vieren, we zullen zien. Maar zoiets kun je natuurlijk moeilijk weigeren. Ze waren heel overtuigend met deze hoeveelheden eten en drank.

Afgelopen, voor even of voor eeuwig

De laatste deelnemers (2) uit onze groep komen nu ook terug aan in Kathmandu, maar een flink deel (7 ) is ondertussen al naar huis vertrokken. Sinds wij in kamp 2 klaarzaten om de top te beklimmen, is er niemand meer bovengeraakt. Als het weer niet stabiliseert, dan blijft het aantal klimmers van Cho Oyu voor deze lente op een zeer magere 8. Als je bedenkt dat er ruwweg geschat zo'n 200 man naar de top wou, is dat echt weinig. Men rekent gemiddeld op 10 procent, maar dat aantal is nog lang niet bereikt. Vorig seizoen, herfst 2004 waren er op sommige dagen 20 klimmers op de top. Toen lag heel de berg onder een harde sneeuwlaag, wat het klimmen naar de top enorm vergemakkelijkt. Ook was het weer toen een lange periode optimaal, geen sneeuw, geen wind. Ook Everest heeft nog niemand beklommen dit seizoen, niet van nepalese, niet van tibetaanse kant. Ik heb weer een goe jaar uitgekozen..... Maar al bij al komen we er goed vanaf, niemand in de groep heeft bevriezingen of ander lichamelijk leed opgelopen. Voorbije week is een slowaakse klimmer om het leven gekomen. Simone, de jongste uit onze groep kwam omlaag vanuit kamp 2 en deed de akelige ontdekking. Hij vond hem aan het bovenste verankeringspunt van de vaste touwen onder kamp 2. Toen hij de enige klimmer die hij die dag zag vroeg of hij voorbij mocht, want hij ging wel heel erg traag, kreeg hij geen antwoord. Toen hij in zijn gelaat zag, constateerde hij dat de klimmer dood was. Wat precies met de slowaak gaat gebeuren is nog niet duidelijk, soms vraagt de familie om de overledene naar beneden te halen en te repatrieren maar even vaak laat men de lichamen op de berg achter in een gletsjerspleet. Precies dezelfde dag heeft men ook nog een Tibetaan gevonden, dood aan de rand van de gletsjer, die gaat zowieso ter plaatse onder een aantal stenen begraven worden. In de buurt waar de keukenploeg water haalt aan de zijkant van de gletsjer, ligt nog een ouder lijk. Deze klimmer bezweek halverwege de berg, de sherpa's brachten hem naar beneden naar het ABC. Maar de rest van de groep was al vertrokken en de sherpa's blijven ook niet achter de groep aanhollen met een lijk. Dus werd hij ook maar begraven, maar eigenlijk begroeven ze hem op i.p.v. naast de gletsjer. Die is constant in beweging en bijgevolg komt dat lijk rustig voorbij het kamp geschoven, schedel en arm steken er momenteel bovenuit.

Maxi en ...Vassilly

De twee Kazahken uit ons groepje zijn ook "geen simpel". Ze hebben dezelfde coach als Anatoly Boukreev, een van de beste en sterkste klimmers aller tijden, helaas ook reeds dood. Ze zijn rond de dertig en hebben meer dan de helft van de 8000-ers al beklommen. Het zijn militairen en als voorbereiding op Cho Oyu zaten ze meer dan een maand in een hypo baric room. Een hermetisch afgesloten ruimte waarvan men de druk kan aanpassen beter gezegd, onderdruk. Ze brachten de druk langzaam gelijk aan die van 8400 meter, om die hoogte te simuleren. Ja zo kan ik het ook..... Ze vlogen via Delhi en uiteraard hun bagage gedeeltelijk kwijt. Maar hun trainer was zonder pardon, komaan de berg op, nu! Acclimatiseren moet niet meer, ge hebt niet voor niks een maand liggen luieriken in die hypo baric room ! Zonder slaapzak of matje, gebruik makende van anderen hun tentjes bijna zonder eten vertrokken ze, eerste poging mislukte maar tweede ging goed, ze haalde in recordtijd de top ! Wie in hun tent kwam zag daar een arsenaal aan pillen, alle kleuren en modellen, gelukkig moeten klimmers geen dopingplasje doen ! Nu zitten ze hier in Kathmandu om hun bagage te tracen, van hier gaan ze naar K2, die willen ze beklimmen in juli. Nadien komen ze terug om na de moesson, in september Dhaulagiri te beklimmen. Als ze doorgaan zullen ze ook niet oud worden. Ze zijn getrouwd en hebben kinderen, waar hebben ze daarvoor tijd gevonden dat vraag ik me af.

Bijna "Fatal Attraction"

Gloria, de italiaanse uit onze groep is niet bepaald het prototype van het brave huismoedertje. Ze is niet van de grootste maar kan wel een heel grote mond opzetten. Ze werkt bij de helicopterrescueservice in Trentino, en hangt regelmatig onder een helicopter te bengelen om klimmers van de bergen te plukken. Maar in haar vrije tijd doet ze ook wel straffe dingen zoals nu Cho Oyu. Ooit was ze eens bezig met het beklimmen van "El Capitan" een rotswand in Yosemite NP in de USA. Die klim duurt enkele dagen en ze had een klein foutje gemaakt met de berekening van de benodigde hoeveelheid drinkwater, het is daar aanzienlijk warmer dan in de Alpen. Uiteindelijk vond ze er niks beter op dan over de rotswand uit te schreeuwen, "the first one who give me drinking water, can have sex with me". De korste keren nadien stond er uiteraard iemand met water die vroeg" girl are you a little crazy? " wat ze volmondig beaamde. Van de sex weet ze niks meer, maar het water was fantastisch. In het begin van de winter beklom ze de Marmolada maar viel daar ook een metertje of tien, bij het hardhandig neerkomen brak ze haar hand op verschillende plaatsen. Na de operatie ging ze zo hoog en koud mogelijk, naar de Mt Blanc dus en verbleef ze daar een week in haar tentje, dit om te zien of haar hand tegen de kou van Cho Oyu kon. Aan de grens in Kodari was er een leuk liedje , salsa, op haar mp3 -speler, ze hing een tweede oorsetje aan de speler en zo danste ze midden op de straat met een spanjaard onder de goedkeurende blikken van busladingen expeditiegangers en heel de locale bevolking. Nadien in Nyalam, Tibet, ging ze natuurlijk naar de disco samen met een hoeveelheid russische klimmers voor Mount Everest. Alwaar ze tientallen keren heeft moeten dansen met die robots en even vaak op de foto, tot op de russische websites is ze geraakt. Ze wou het terugvinden van haar bagage vieren waarschijnlijk, dat er iemand een stuk van haar bagage kwijt was, wist men ondertussen van in Kathmandu tot in Lhasa, zonder overdrijven. Maar dat het eigenlijk haar eigen domme fout was, daar zweeg ze over, er stond een andere naam op haar bagage, van een ex-vriendje uiteraard. Aantrekkingskracht had ze wel, een beetje te veel. Toen ze in kamp 1 sliep, brak er een onweer uit, beneden in abc hoorden we enkele donderslagen. Haar tent stond vrij hoog, en lap : blikseminslag. Ze heeft een tijdje liggen roepen, toen haar sherpa haar vond, ging haar kaarsje uit. Urenlang heeft men haar zuurstof toegediend en hartmassage gegeven, steeds glipte ze weer weg, uiteindelijk lukte het hen om haar bij bewustzijn te houden, maar haar benen bleven tot 8 uur lang lam. Men belde met een dokter in Italie, zijn oplossing was ook goed "onmiddellijk naar een hospitaal", er staan er daar veel in kamp 1 van Cho Oyu. Maar buiten verbrande vingers, tenen en een verbrande streep langs haar benen (ritssluiting ?) was er niks meer van te zien de volgende dag. Toch kan haar hart geraakt zijn, dat weet men nog niet. Maar italiaans onkruid zal ook niet zo gemakkelijk vergaan.

Congratulations

Nu doet het natuurlijk wel zeer, als ik met Manu en de 2 Kazakhen rondloop en zij krijgen felicitaties voor het behalen van de top en ik niet, dan denk ik "shit". Zij waren sneller en slimmer, iedereen zegde wel "och tijd genoeg, wacht maar op beter weer", maar het begon juist te sneeuwen i.p.v. te verbeteren. Twee keer met een zware rugzak in moeilijke omstandigheden ( zijn er andere) naar boven om dan de zwaarste sneeuwval uit de lente op uw dak te krijgen. De eerste keer naar kamp 2 klom ik samen met 3 polen in een blizzard naar boven, 2 sherpa's kwamen naar beneden en riepen, "go back, ropes over crevasses not possible to see". Maar de polen waren er al 3 keer geweest, en in hun zog heb ik kamp 2 bereikt. Als je al met die last 6 uur klimt vanuit kamp 1, ga je liever een uurtje door dan enkele uren terug. De volgende dag ben ik afgedaald naar abc. Twee van de drie polen zijn naar de top gegaan, maar met zware gevolgen, beide hebben hun vingers kwijt, en een van hen niet enkel tenen maar een flink stuk van de voeten. Dan een week later kwam voor mij de tweede poging. Ik wilde vanuit kamp 2 op een hoogte van volgens de "Suunto" 7200m, naar boven (de meeste soloklimmers doen dat, als je nog eens al dat materiaal naar kamp 3 op 7500 moet dragen om daar maar enkele uurtjes te slapen..., dan kan je beter wat vroeger vertrekken in kamp 2). Met een sherpa heb je dat probleem natuurlijk niet, dan "huppel" je maar achter je bagage aan, hij zal ook de tent wel zetten, ijs hakken en water maken, eten koken e.d., precies "Club Med" We waren met 4, de amerikanen Ben en Diana ( voor het derde opeenvolgende jaar op weg naar deze top ) en onze benjamin de italiaan "Simone" ik gaf hem zijn achternaam "Testosterone", dat zegt genoeg zeker ? In de namiddag alles klaargemaakt, thermossen gevuld, benodigde kledij netjes klaargelegd, rugzak klaargemaakt zo licht mogelijk natuurlijk, nieuwe lithium batterijen in koplamp en fototoestel, wekker gezet om "21 .00", om tien uur 's avonds zouden we vertrekken. Maar dan, in de namiddag begon het te sneeuwen en niet zo'n klein beetje ongeveer een halve meter. Eigenijk moesten we regelmatig uit de tent om sneeuw te ruimen, maar mits wat schudden met de tent viel dat er wel af. Communicatie met de andere klimmers was onmogelijk maar ook overbodig, we wisten allemaal dat dit "no go" was. Na overleg 's morgens beslisten we om de poging maar te staken, dit zou minstens enkele dagen duren vooraleer deze sneeuw "begaanbaar " was. Het kamp staat onderaan een hoge sneeuwhelling en ik vreesde zelfs voor een lawine. Enkele jaren terug zijn er daar eens een 20 tal klimmers op die manier omgekomen. In de valleien onder ons zagen we de wolken hangen, en het zou dan ook maar enkele uurtjes duren of het begon opnieuw te sneeuwen. De sherpa Lhakpa Dorje begon aan het maken van een spoor zeg maar "geul" in de verse sneeuw terug naar kamp 1, beneden aangekomen was hij kapot, hij heeft twee dagen niet normaal kunnen lopen. Ik besliste dat het hierbij zou blijven, alles inpakken en wegwezen. Ik wist dat dit het einde betekende van Cho Oyu voor mij, maar vond het nemen van de beslissing opmerkelijk licht, misschien zat het slaaptekort ( zeker 5 nachten niet geslapen ) daar voor iets tussen. Met een wel heel zware rugzak terug naar beneden. Regelmatig zak je dan met je last tot aan je middel weg, "is dit een crevasse ?" giert er dan door je heen. Zeker als je zo alleen loopt, en dat is als soloklimmer bijna altijd het geval, dan weet je als ik niet aan een vast touw zit en ik zak in een crevasse dat het gedaan is, maar de vaste touwen liggen onder een halve meter sneeuw ! Heel rustig blijven en veiligheid voor snelheid, touwen zoeken of wachten tot je in iemands gezichtsveld zit. Als individuele klimmer heb je bepaalde voordelen , je klimt wanneer je zelf wil hoe snel je zef wil, je hoeft de tent met niemand te delen. Maar van de andere kant moet je alles altijd perfect op een rijtje hebben, zeker niet onbezonnen te werk gaan. Een uitspaak van onze oude spanjaard "het is makkelijker om een goede klimmer te zijn dan een oude". En dit klopt wel, vele goede klimmers leggen ergens voortijdig het loodje. Niet dat ik een goede klimmer ben, verre van, een simpel amateurke, maar ik weet dat als mijn handen en/of voeten afvriezen of ik verdwijn in een gletsjerspleet, dat ik van "ons moe" en "die van ons" nooit nie meer weg mag, en dat helpt !

Terug in Kathmandu, home sweet home....

In 2 vermoeiende dagen ben ik terug in de Nepalese hoofdstad aangekomen. Direct sito presto naar het belgisch frituur, wat hadde gedacht, "een groot met speciale saus en kippesate's". In 't frituur kende ze mij nog "heb ik dan zo'n speciale kop"' ? Heb een zomerbroek en T- shirt gekocht, al mijn bagage ligt nog op ne yak of in het ABC. Vervolgens ben ik naar de coiffeur geweest, ik voel mij vervolgens al een stuk beter, lag toch aan een chronisch tekort aan frieten denk ik. Tussen de grens en Kathmandu hadden de maoisten de weg afgesloten, eerst wilden ze ons nog efkes aan de grens houden maar dat pakte niet ik ruikte mijn frieten al. In het hotel opgewacht door Jo Logghe en de Kazakhen, maar je kon ons met geen tang vastpakken, toch maar een uurtje onder de douche gaan staan weken, een raar gevoel, zo van dat warm water dat over uw lichaam stroomt. Normaal moest ik ijs gaan hakken en vervolgens op een klein vuurtje laten smelten en aan de kook brengen. Na enkele uurtjes had ik genoeg om te drinken maar zeker niet om te verkwisten aan dingen als wassen.

"Geen top..."

"We zijn nu terug in het basiskamp en gaan morgen terug naar Kathmandu." Zo begon het verhaal aan de telefoon zondagmorgen. "We zijn met onze zware rugzak naar kamp 2 geweest en hebben daar 2 nachten geslapen, hopend op beter weer. In de plaats daarvan, kregen we meer dan een halve meter sneeuw. Toch geprobeerd om verder te klimmen naar kamp 3, maar tevergeefs. Bij elke stap zakte je tot boven de knieen en soms tot aan je middel in de sneeuw. Je kon niet zien of daaronder geen gletsjerspleten zaten. Dan maar weer naar beneden, wat ook al niet gemakkelijk was. Daar voor zijn nog wel mensen van onze groep bovengeraakt, maar dat zijn bijna allemaal professionele klimmers. Twee polen zijn naar beneden gesukkeld (hadden geen hulp) met bevriezingsverschijnselen aan beide voeten en handen. Gloria heeft een blikseminslag gehad in haar tent en is er slecht aan toe. Het weer is nu weer beter en een paar mensen blijven nog om een laatste poging te wagen met hun sherpa. Wij gaan ons een beetje langer moeten bezighouden in Kathmandu. Dan zal het gemakkelijker zijn om te communiceren."

Véél sneeuw

Na een weekje stilte, opnieuw een telefoontje vanuit ABC : "Vrijdag naar kamp 2 geweest, 7200 m. Nu enkele dagen rusten, en een poging wagen om te top te bereiken. Het weer is steeds slecht, veel sneeuw. De omstandigheden op de berg zijn niet ideaal, boven kamp 3 is een heel gevaarlijke passage. Buiten 2 klimmers, is er niemand nog boven geraakt. We zitten hier met 200 man te wachten tot de berggoden ons gunstig gezind zijn. Was zenuwachtig omdat ik niets kon laten weten, maar de polen waren de berg op, en dus geen telefoon. Waarschijnlijk volgende week ook geen nieuws, tenzij we hier nog zitten als de nederlanders aankomen........." Dat het gevaarlijk is bovenop de berg, kan je lezen op de site van Ed Viesturs, dispatch 24 en 27 waar Veika zijn verhaal doet van de beklimming. De fanatici onder jullie zullen dat natuurlijk al wel gelezen hebben. De hoogte van Himlung is al bereikt en wij kunnen alleen maar optimistisch blijven en hopen dat er nog een aantal meterkes bijkomen....

"eindelijk een douche"

Een tweede kort satelliettelefoontje uit ABC : "Het is nu maandagnamiddag en ben terug in ABC. Twee nachten geslapen in kamp 1 op 6400 m. Een portage gedaan naar 6800 m. Materiaal en gasbidonnekes ingegraven in de sneeuw. Die kazakken zijn echte "krakken". Het zijn professionele klimmers en hebben al de meeste 8-duizenders op hun palmares. De satelliettelefoon gebruik ik van een pool, deelnemer van een andere groep die ook met Asian Trekking de Cho Oyu gaat beklimmen. Spijtig dat die nederlanders nog zo lang wegblijven. De volgende dagen geen telefoon, want waarschijnlijk op naar kamp 2. Na een hevige sneeuwstorm vannacht, is het weer beter en ga ik nu een douche nemen. De éérste na Kathmandu.........."

ABC

Een kort telefoontje in de vroege ochtenduren : "Alles is hier ok. Gisteren naar kamp 1 op 6400 m. geweest om tent op te zetten. Vandaag rustdag. Morgen terug naar kamp 1 en daar blijven slapen. Daarna terug naar beneden naar ABC. Mijn tentje staat op de hoogste plaats en aan de rand van ABC. Het is hier nu nog rustig, maar vanaf volgende week komen er vele expedities bij, italianen, russen en nederlanders. Moeilijk om te bellen, want niemand wil zijn satelliettelefoon laten gebruiken. "

"Krakken"

Klimmers, een raar volkje. Als alles volgens schema verloopt, zit de Cho Oyu-groep nu op 5700 m. Vanaf morgen kunnen ze de wind gaan trotseren. Voor vele deelnemers, die al een trekking vooraf in Nepal gemaakt hebben, zal deze hoogte nog wel meevallen. Waar halen die mensen toch al diene "congé" ? Eén van de spanjaarden doet "in constructies" en heeft volgens zijn vriend, het "schoonste" huis van Spanje. Hij heeft al vele toppen (8-duizenders) op zijn palmares. Ons " Gloria", een mooie italiaanse, is dokter. Ze heeft 24 examens moeten afleggen alvorens te kunnen werken bij de helikopter-rescue-service in Trentino. Ze spreekt duits, wat al gemakkelijker is dan italiaans. Vorig jaar had ze haar hand gebroken. In putteke winter, bij -25°C, ging ze boven op de Mont Blanc staan om te zien of haar hand het zou houden op de Cho Oyu. Een andere italiaan heeft al verschillende bergen illegaal beklommen in Nepal. Heeft bijna geen uitrusting bij en probeert alles te doen volgen Mallory. De fransen spreken geen engels, dus weinig contact. Het amerikaanse koppel, dat via Lhasa vertrokken was, is ondertussen ook in ABC. Cho Oyu is dit jaar al beklommen door een Tsjech, die nu al op weg is naar Everest. Ed Viesturs (van Imax Everest) doet één van de volgende dagen een toppoging. Daarna gaat hij naar Annapurna. Eén bergske beklimmen is voor die mannen niet voldoende. Wij zullen al blij zijn met één beklimming en wachten met spanning op een satelliettelefoontje......

Oef, in Tibet

Gloria, een italiaanse, (voorheen een spaanse, op die hoogte van nationaliteit veranderen is blijkbaar een peulschil), heeft haar bagage teruggekregen. "Die italianen en spanjaarden kunnen daar nogal een spel van maken. Er moest meteen een grote vergadering ingelast worden. Wat een gedoe en die spreken bijna geen engels, die spanjaarden helemaal niks, italianen iets en de fransen ook "un peu"." Ondertussen is de rust teruggekeerd maar voor hoelang ...... Er is een expeditie (ook via Asian) het hotel binnengevallen die naar den Everest gaan. Maar hun gids en twee van de expeditieleden (russen) zijn aangevallen met een bom door maoisten. Ze zijn allen teruggekeerd naar Kathmandu. Eén van hen is ernstig gekwetst aan zijn voet. De gids, zal terugkeren als hij een nieuw visum krijgt. Het is de eerste keer dat er toeristen bij bomaanslagen betrokken zijn. Het volledige verhaal kan je lezen op de site van "everest news". (oef, gelukkig zijn de Cho Oyu expeditieleden al in Tibet)

ZOTTEKOT OP 3650 M.

Voor het geld moet je het niet laten, 1 euro per uur, maar je moet wel engelengeduld hebben, als je vanuit Tibet wil mailen (maar is "geduld" geen boeddhistische deugd ?). Daarom kan de bezieler van de blog geen berichtjes meer op deze site zetten. Heeft dan een secretaresse ingehuurd om de schaarse en onvolledige mailtjes in "posts" om te zetten. Onder escorte en voorzien van een dagrugzakje, met 5 slips voor de volgende dagen, en een slaapzak zijn we op weg met de bus naar Tibet. De expeditiepermit leek een andere weg te volgen, want die was niet op het appel aan de grens. Verplichte slaapstop in Kodari. Boven het dorp was het feest in de "gompa" (tibetaans klooster). "Tom en ik kregen hopen snoep, appels, elk een zak vol. Weeral een toffe ervaring". Na een nachtje heel hard regenen, de grens overgereden tot in Nyalam. Onderweg lag er sneeuw en op de bergen, lees ook Cho Oyu een vers laagje. De zon van Kathmandu, bleef liever in Nepal. In plaats daarvan kwamen er ijspegels aan de daken en het ijsmannetje is ook van de partij. "Het is echt tof om terug in Tibet te zijn, terug de lieve gezichten van die mensen, ontroerend." MAAR ........ "Het is hier een beetje een "zottekot", de ene expeditie na de andere, niemand gaat precies nog gewoon op trekking of culturele reis naar de Himalaya, allemaal direct naar den "Everest". Er is wel één probleem, 1 stuk bagage van Gloria is er niet en ze weten niet waar die is, nog in Nepal of hier al ."

Eindelijk op weg naat Tibet, yaks en yeti`s.

Nu kan ik niet meer terug, de bagage is al met de vrachtwagen op weg neer Tibet. Morgenvroeg stappen wij in de bus en rammelen in konvooi, de maoistische rebellen liggen op de loer, naar het dak van de wereld. Genoeg van het door uitlaatgassen vergiftigde Kathmandu op naar de zuivere lucht van de bergen. Alleen jammer dat ge daar zo naar die zuivere lucht moet happen. Pijnstillers tegen hoofdpijn zijn binnen handbereik en het fototoestel is in aanslag. Na de tocht, tot hoe hoog ik ook geraak, wil ik jullie van beeldmateriaal voorzien. Ik hoop mijn hoogterecord van 7200 meter te verbeteren, maar kan niks garanderen. Lukt het niet dan kan ik altijd nog wel eens naar de Himalaya terugkomen, goed excuus trouwens, alsof ik dat nodig heb. Dat is als de yeti mij natuurlijk niet te grazen neemt of ne wilde yak mij op zijn scherpe hoorns spiest. Maar dat gaat wel meevallen denk ik want ik heb nu een gele in plaats van een rode jas. Het zal nu langs deze kant wel een tijdje stil worden, maar "don`t worry"," I`ll be back"!!! Geniet allemaal van de ontluikende lente, ik ga op zoek naar de sneeuwklokjes en -vlokjes. De aspergetijd ga ik missen maar ik ben terug voor de aardbeien.

The gathering

Dat gaat een geanimeerde reis worden ! Eindelijk heb ik de andere deelnemers van de expeditie ontmoet. Toen ik daar gisterennamiddag arriveerde zat er al ne jonge gast met een enorme baard, ik dacht eerst een verloren gelopen taliban maar het bleek later een italiaan te zijn. Hij had een petje op van "No fear", kan van pas komen. Dan kwamen er 2 spanjaarden, oeps foutje "Basken", blijkt redelijk gevoelig te liggen bij hen. 1 probleem bij die gasten, ze kennen geen woord engels. De jongste van de 2, Miguel kwam deze morgen bij het ontbijt lichtjes groen binnen. Nochtans had zijn sherpa gisteren al gezegd tegen hem " no disco', die kende hem al van vorige reizen. Maar hij had die raadgevingen in de wind geslagen, lees 'niet verstaan' vermits "no english". Hij heeft vannacht toch ode gebracht aan zijn patroonheilige "San Miguel", het ook in Nepal gebrouwen bier. Zijn vriend gesticuleerde dat hij vannacht eigenhandig een tsunami had veroorzaakt boven de wc pot. Verder waren er nog 3 fransen, een amerikaans koppeltje, Tom en ik. De derde vrouw, een spaanse, Gloria, was ook niet aanwezig, vond het blijkbaar niet de moeite of moest haar schoonheidsslaapje doen. Dan zijn er nog 2 kazahken, maar nog niemand heeft ze gezien, hebben al betaald, staan op de permit en het groepsvisum voor Tibet, maar waar zijn ze ? Zullen toch hunne kazak niet gedraaid hebben zeker. Er gaan ook een paar bekende sherpa`s mee zoals Lhakpa Dorje, en nog namen die ik al gehoord had zoals Man Bahadur. De kok ziet er vrij betrouwbaar uit maar nogal mager, ik heb liever een ronder (gezonder) model. Morgen moeten we vroeg uit de veren en gaan we op weg naar Tibet, 3 dagen rijden, met twee rustdagen onderweg. In het chinees basiscamp blijven we nog 1 dag om die 50 yaks te beladen. Vervolgens lopen we in 2 dagen naar het ABC op 5700 m, bijna 1000 meter hoger dan de top van Mt Blanc, en dat is ons laagste punt voor de daarop volgende weken. Het zal ongetwijfeld een bewogen reis worden !

Marsmomo

Wat is dat ? Awel, momo`s noemen ze ook wel eens tibetaanse ravioli, en als ze gebakken worden lijken ze meer op loempiatjes. En je kan ze met vanalles vullen, klassiek met groenten of gehakt met een pikant sausje. Maar, en dat is nieuw, er viel eens een Mars in het deeg, ze hebben dat gebakken, en een toerist laten opeten, en de "Marsmomo" was geboren. Al snel volgden er varianten, Snickersmomo, Twixmomo, Bountymomo. Je kan er zelf nog wel enkele bedenken. Gelukkig laten ze het pikante sausje er nu af. Maar voor de rest eten ze hier vrij normaal, pizza`s, veel steaks, van buffel uiteraard, de koe is hier heilig en nauurlijk verplicht voor elke belg is hier het belgische frituur. Echte puntzakken, met krokante friet en goei sausjes, doe voor mij maar de verse "special" saus. Uiteraard nen belg die op het idee is gekomen, materiaal overgebracht naar Kathmandu, nepalezen opgeleid en daar ga ik nu van smullen. En wie weet om de gaatjes te vullen ne Marsmomo.

Van ridders, prinsen en prinsessen.

Wat heeft dat in godsnaam met de Himalaya te maken ? Wel eigenlijk heel wat. Ang Tshering Sherpa, de "Grand Chef" van Asian Trekking, de firma waarmee ik hier in zee ga ( alhoewel de zee hier ver te zoeken is), is ridder geworden. Wie had dat meer dan 30 jaar geleden durven denken. De brugse Jo Logghe, die met mijn vader naar Nepal kwam en daar verliefd werd op die knappe Sherpa en er vervolgens mee trouwde en een klein imperium uitbouwde waarschijnlijk ook niet. Maar inderdaad, toen "onze" kroonprins Philip en zijn Mathilde op buitenlandse missie waren in India enkele weken terug hebben ze van de gelegenheid gebruik gemaakt om Ang Tshering "Ridder in de Leopoldsorde" te maken. Niet dat ik dat zo benijdenswaardig vind, ik zou liever niet hebben dat Philip met een zwaard boven mijn hoofd begint rond te slingeren. Maar hij kreeg dat omdat hij zoveel verdienste had als Ambassadeur. Niet meer of ge ziet hier binnen afzienbare tijd slogans verschijnen als Ang Tshering Sherpa for President. Zoals ge weet is de huidige koning niet zo populair.En de tegenpartij is nogal goed in het maken van bommekes.

Mount Everest, waarom niet ?

Een straf verhaal.

Enkele weken terug kwam er hier een japanner binnenwaaien die met zijn aftandse fiets in Azie aan het rondrijden was. Hij zag hier postkaarten van Mount Everest, en kwam zo tot de constatatie dat die hier in de buurt lag. Hij wandelde een reisagentschap binnen, toevallig Asian Trekking en vroeg of hij zich kon inschrijven om "da bergske" te beklimmen, want ja nu hij hier toch was, waarom niet ? Hij betaalde gewoon de (in mijn ogen) toch redelijk hoge kostprijs. Daarop onstond een leuke dialoog. "Heb jij al je materiaal al ?" "Materiaal, heb ik iets speciaals nodig dan ?" "Ja bijvoorbeeld, een gletsherbril" "Jamaar ik zie zo toch ook al" Alle', ze sloegen er toch in om hem te overtuigen nen bril te kopen. En zo ging dat met de rest precies hetzelfde, een tentje misschien ? Slaapzakje? Warme kledij ? Zuurstof vond hij nogal bizar, hij ging wel ne keer meer ademen. En op een of andere manier had hij altijd voldoende geld. 2 weken geleden is hij vertrokken, met zijne fiets, zo ver mogelijk. Gene velo met vitessen hoor, neen ene van zo'n dertig kilo van kort na den oorlog. In Lukla, halverwege de aanloop naar Everest BC ging hij dan wel aansluiten met de rest van de groep. We gaan daar beslist nog van horen. Niet meer of die wandelt daar gezwind dien berg op, dan ga ik mij pas 'depri' voelen.

Kama Sutra op Mount Everest

Ik zit hier in Kathmandu in een internetcafe deze blog bij te werken, maar zit met mijn neus tegen een boekenkast vol met boeken over de Kama Sutra en anderen van Mount Everest. De eersten schaars gekleed, de anderen in donzen vesten met zuurstofmaskers op hun gezicht,andersom zou niet goed lukken denk ik. Heb vanmorgen al een aantal andere klimmers ontmoet, de fransen en de spanjaarden, die laatste speken eigenlijk geen letter engels, gaat nog wat worden daarboven. Het is hier een drukte van jewelste qua klimmers, er zijn al 22, ja inderdaad 22 groepen vertrokken naar Mount Everest langs nepalese kant. Onze organisatie Asian Trekking heeft 4 groepen voor Cho Oyu alleen, onder andere die van Snowleopard met 16 deelnemers. Het aantal wandelaars en trekkers is flink teruggelopen, nog maar 10 procent in vergelijking met vorig jaar. Wie gaat er nu nog op trekking, loopt toch gewoon nen berg van 8000 meter op...

Seven weeks in Tibet

Niet zeven jaar, maar een kleine zeven weken ga ik in Tibet verblijven. Het is mijn vierde bezoek aan Tibet en ga de hoofdstad Lhasa deze keer links laten liggen. Maar om te wennen aan de hoogte, plannen we al enkele acclimatisatiedagen in stadjes onderweg. Het is altijd tof om in deze plaatsen de mensen aan het werk te zien, het is lente en het zal een drukke bedoening zijn op de akkers. Yaks trekken waarschijnlijk overal de ploegen door de grond. Als al de tibetanen buiten aan het werk zijn, leg je gemakkelijk contact en kan je ongetwijfeld genieten van enkele kopjes "lekkere" yakboterthee, een brouwsel van ranzige yakboter, zout en andere ondefinieerbare ingrediënten. Een lokale biertje, "chang" staat ook waarschijnlijk al te gisten. Van sterker blijven we af tot na de beklimming, Het is niet bevorderlijk voor de aanpassing aan de hoogte. En hoog gaat het ongetwijfeld worden, allé we zullen zien hoe hoog we geraken natuurlijk. Hieronder de respectievelijke hoogten. Advanced Base Camp 5700 m Kamp 1 : 6400 m Kamp 2 : 7100 m Kamp 3 : 7500 m Top Cho Oyu : 8201 m

Deze Cho Oyu blog gaat nu de wijde wereld in.

Op vraag van enkele van jullie om wat meer info over "mijn" Cho Oyu expeditie heb ik deze blog gemaakt. Wil je alles lezen begin dan bij archives februari 2005 hier rechts onderaan. Iedereen is natuurlijk welkom om hier berichten achter te laten. Dit hier is niet zo mooi als onze Himlung site die "by the way" op een ander adres is terug te vinden. http://twws6.vub.ac.be/himlung/ Ik hoop om de blog af en toe te kunnen ( laten ) bijwerken tijdens de komende 2 maanden. Vanuit Kathmandu is dat uiteraard geen probleem, eens in Tibet zal ik proberen om af en toe eens een sat. telefoon te gebruiken of een e-mail te sturen via een laptop van een andere expeditie, Herlinde zal dan op deze blog posten. Niet elke dag uiteraard, een gesprek met sat. tel. kost zo'n 10 $ per minuut. Ik beloof niets maar ik ga zeker hard proberen, ook om die berg te beklimmen. Nadien kun je foto's verwachten op mijn foto site. http://www.pbase.com/jvd Johan

De 14 toppen hoger dan 8000 meter, Cho Oyu op een verdienstelijkste 6e plaats.

Zonsondergang vanuit ABC.

Een lieflijk tafereeltje op Cho Oyu...waar zet je hier ergens je tentje ?

Eerdere mailtjes.

Sommigen van jullie hebben mij al gemaild om mij aan te moedigen, bedankt.

• Lijkt mij redelijk zwaar, alles zelf naar boven sleuren en dan nog zonder zuurstof, die fles weegt natuurlijk ook iets. Je zal wel info ingewonnen hebben van wat er kan zeker. Ik wens je in ieder geval veel succes, en dat je ons op de hoogte wil houden is heel tof, ik zal duimen ....Je moet zeker bounty meenemen, het schijnt te helpen tegen hoogteziekte.namaste,Geert
• Zeg, veel succes daar op de Cho Oyu. Jou ondertussen al een beetje kennende gaat ge dat goed doen. Moge de berggoden jou gunstig gezind zijn, evenals de weersomstandigheden. Laat nog iets weten waar we eventueel 't een en 't ander kunnen volgen.Groetjes!Yannic
• komt wel dichtbij nu eh ?!Zie je 't zitten ? Hard aan het trainen ?Zonder sherpa's en zuurstof, knap ! Langs de andere kant: als ge dendawa hebt als sherpa dan kan je evengoed alleen gaan eh ;-)Keep me posted !Alvast heel heel veel succes en doe geen domme dingen !! Wees voorzichtig !c
• Je hebt het echt wel te pakken, hé. Alleszins heel veel succes en we duimen dat je het haalt. Hou ons op de hoogte, hé. Paul en Mieke
• Ik heb gezien dat ge daar het gezelschap van een bende (16?!?) Hollanders gaat hebben. Zijn er van Snow Leopard. Hoop dat die tijdens de expeditie wat nieuws gaan doorsturen kunnen we toch een beetje volgen hoe het er daar aan toe gaat. Of gaat ge ook misschien wat nieuws vanop den berg de wijde wereld insturen. Gaat ge eigenlijk met zuurstof klimmen ? Davy
• Johan, in ieder geval veel succes op de Cho Oyu! En hou me zeker op de hoogte he! CIAO Peter
• Beste Johan, De Cho Oyu ! En dan nog wel 'by fair means' ! Wat een uitdaging ! Ik zal voor je duimen, daar mag je op rekenen. Jammer van die Nederlanders, het zal dus zeker geen 'stille' bedoening worden daar. Enjoy every step, maar vergeet niet heelhuids terug te keren. Keep in touch . Groeten aan Herlinde. Johny
• Veel succes! Benieuwd naar de verhalen,groeten,Kris

De laatste week gaat nu in.

De laatste week gaat nu in, er is altijd gedurende die laatste dagen voor vertrek nog erg veel te doen. De lijstjes moeten zorgvuldig worden afgewerkt, bagage gewikt en gewogen en vaak herschikt. Vermits ik boven het basiskamp op mezelf ben aangewezen heb ik echt wel veel "rommel" nodig. Ik moet zelf mijn kampjes inrichten en heb tent slaap en kookmateriaal nodig in veelvoud. Dat die yaks die mijn lasten gaan dragen naar het ABC hun beentjes maar al insmeren.

Nederlanders

Snowleopard vertrekt volgende week ook naar Cho Oyu. http://www.snowleopard.nl/page.php Op hun site kun je ook hun verslag lezen.

Dit is de route die de meeste klimmers volgen gezien vanuit het ABC.

Nog 2 weken

Nu begint het toch echt spannend te worden. Op 4 april vertrek ik naar Kathmandu en ontmoet de andere deelnemers van de expeditie. Zoals het er nu uitziet zijn we met z'n tienen, 2 amerikanen, 2 spanjaarden, 1 fransman, 3 italianen, Tom en ik. We blijven enkele dagen in de Nepalese hoofdstad, om de nodige formaliteiten te vervullen, laatste inkopen te doen en vooral "terraskes te doen". Vervolgens rijden we enkele dagen tot aan het Chinese basiskamp, vervolgens lopen we in twee dagen naar het Advanced Base Camp, kort het ABC. Dit ABC zal gedurende enkele weken onze thuis worden. Er zijn dit voorjaar zo'n 15 expedities, neem een gemiddelde van 10 deelnemers, dat maakt 150 klimmers, en doe daar nog maar een veelvoud aan Sherpa's, sirdar's, koks en keukenhulpjes bij. Eigenlijk een tijdelijk stadje, met lawaai van branders in de keuken, luidruchtige klimmers ( lees macho's) en elke groep zal ook wel een eigen generator hebben, dus dat zal niet echt rustig worden daar.

Cargo arrived

So far so good, de bagage is aangekomen en alles was intact. Tom is de cargo gaan afhalen op de luchthaven, duurde zo'n 4 uur om de documenten in orde te krijgen. Staat nu veilig bij Asian Trekking.

De cargo is vertrokken.

Maandag hebben Tom en ik onze bagage gaan afgeven bij Gulf Air in Zaventem, 30 kilogram van mij en 75 van Tom. Deze laatste heeft schrik dat hij niet genoeg eten gaat krijgen van Asian Trekking blijkbaar. Ik waag het er maar op. De cargo zou vrijdag 18 maart aankomen in Kathmandu, ik ben benieuwd.

10 deelnemers

Na navraag bij de organisatie ter plaatse zijn er 10 deelnemers aan deze expeditie. Er is zelfs nog een belg, Tom Van den Berghe uit St Niklaas, ik hoopte om met Tom "all the way" te kunnen samenwerken, maar hij heeft een privé sherpa en zal met deze laatste uiteraard samen klimmen en de tent delen. Verder zijn er in onze groep nog enkele spanjaarden, fransen, italianen en amerikanen. Ik ben benieuwd wat voor vlees er in de kuip zit, ik weet enkel de nationaliteit, geen geslacht of klimervaring of zo. Altijd wel boeiend zo'n internationaal samenraapsel van weirdo's.

Programmaverloop

• 4 april - vertrek in Brussel
• 6 april - samenkomst in Kathmandu
• 7/8 april - visa procedure
• 9 april - rit naar tibetaanse grens Zangmu.
• 10 april - rit naar Nyalam
• 11 april - rustdag in Nyalam
• 12 april - rit naar Tingri
• 13 april - rustdag in Tingri
• 14 april - rit naar chinees basis kamp
• 15 /16april - verblijf in chinees basis kamp
• 17/18 april - trektocht naar het Advanced Base Camp
• 19 april - rustdag in ABC op 5700meter hoog
• 20 april /13 mei periode voor beklimming
• 14 mei - inpakken
• 15 mei - terug naar chinees basis kamp
• 16 mei - rit naar Nyalam
• 17 mei - terug naar Kathmandu
• 18 mei - feest in Kathmandu
• 19 mei - vertrek Kathmandu
• 20 mei - terug thuis

Het is beslist, ik ga.

De knoop is doorgehakt, ik ga me inschrijven voor de expeditie naar Cho Oyu. Heb prijs gevraagd bij Asian Trekking en kreeg héél snel een aantrekkelijke prijs van "grand chef" Ang Tshering Sherpa. Voorschot onmiddellijk overgeschreven. Ook maar onmiddellijk tickets gaan bestellen en betaald, nu kan ik niet meer terug. Moest allemaal rap gebeuren vermits ik met Herlinde héél snel naar Vietnam vertrek.( zie foto ) Meer foto's hiervan en andere op http://www.pbase.com/jvd